پس از دیدار دوبارۀ زادگاهم
چراغِ قصه‌های شــــــامِ من تو
ســــــــرودِ لحــــظۀ آرامِ من تو
دمِ دیدار پرســــــیدی که نامت؟
صدایِ خامُشی گفت نامِ من تو
■
به چشمم چشمه‌آهو جلوه دارد
شــــــکوهِ خِنج و خارو جلوه دارد
ســـوارانِ ســفیدچهری ز خاواک
به ســــــوی برج و بارو جلوه دارد
■
شب است و های‌هویِ رودباری
ملــیمه خفــــته چون زیبانگاری
به پای قامـــتِ بالا درختــــــــی
ســــرِ شــوریدۀ یک آبـــــشاری
■
به سنگانه نشستم روی سنگی
به آســـتانه نمودم بـــس درنگی
به دل گفــتم غنیمت دان دمی را
که آید لحظۀ تنـــگی به چــــنگی
■
مـــیانِ جـــــــنگلک پهــلوی آبی
نشـــــــسته پیـرمردی با کتابی
گهی خاموش، گه می‌خواند آرام:
که دنیا نیــست جز تعبیرِ خوابی!
■
شب است و پشتِ کوه ماهِ سریچه
هـــوای رود چــون آهِ ســـــــــریچه
کـــــــسی از دور می‌آید به لب نور
کــــسی هم چــشم بر راهِ سریچه*
*سریچه: نام بلندی مشرف بر دهکدهٔ زادگاهم.
■
دوتا ایستاده باهم روی در روی
دوتا شـــبتاب می‌تابد لـبِ جوی
صــــدای باد و بانگِ نایی از دور
دوتا ســــایه کنارِهم سـخنگوی
■
صـــــدایی چون صــــدای ناله آید
صــــدا از پـــشـــتِ کــوهِ ماله آید
کسی می‌خواند از سنگردیِ کوچ
کسی هم قرسکِ «قنـغاله»*آید
*قنغاله: نامزد یا بستن پیمان برای ازدواج.
■
نشـــــســــته آفتابِ کوهِ تُلخه
کبــــــــوترها سـرِ انبوهِ*تلخه
کسی برگشته از آغیل خسته
ســـــریچه غرق در اندوهِ تلخه
*انبوه یا به قول مردم انباه: سنگ‌های جمع‌شده از کشتزارانِ کوهستانی که در تابلوی مزرعه چون تپه‌های کوچکی می‌نمایند.
■
شترسنگ*چون کتیبِه عاشقان است
پلِ خانیز هم کــــــــــشـتی جان است
کسی می‌خواند از پشـــــــتِ سریچه
که این‌جا وعده‌گــــــاهِ عارفان اســــت
*شترسنگ: نامِ سنگِ بلند و بزرگی‌ست در کنار رودخانه، نزدیک به دهکدۀ ملاخیلِ بازارک که نشستنگاهِ هموارِ روی آن چون صفه‌یی جایی برای نشستن شناگران و لحظه‌های فراغت مردم دارد. در جانب مغرب سنگ، جایی که آب در فصل زمستان اندک می‌شود، نام‌هایی به رسم یادگار حک شده‌اند.
■
کـــــنارِ رود و چارمغزِ کلانی
نشســـــــته پیرمردی با جوانی
نشسته پیرمرد و قصه گوید
ز دنیــــــا و مکــانِ لامکانی
■
من امــشـب میهمانِ مُهنجَهورم
نه از ماه و نه از اســتاره دورم
چو کـشتی در دلِ دریای افلاک
ســــــلیمانی دمی دارد غرورم
■
سرِ خورشيد بلند از قلعه‌سنگ*است
کلاهِ ماله*بر فرقــــش چه تنگ است
به چــشمم از ملسـپه تا به دشـــتک
زمین و آســــمان پُر آب و رنگ است
*قلعه‌سنگ و کلاهِ ماله نامِ دوچکاد یا قله در جنوب هندوکش و در محلۀ بازارک اند.
■
رُخه کوی عـــزیزانِ ســــرافراز
کبوترها ســــرِ بامــش به پرواز
بلندی‌های کُرواشــی و درخیل
تو گویی می‌فروشند بر فلک ناز
■
دمِ صبح از طلاکان می‌گذشتم
کـنارِ چــــــشمۀ آبی نشـــستم
به زیرِ ســـــــــایۀ بیـــــدِ عُنابه
ز غم‌های جهان یک‌باره رَستم
■
عزیزالله ایما
تابستان ١٣٩٠ خورشيدى
