با دشنام‌های بلندتر از عوعوِ سگان
آن‌ها به سگ‌ها حمله می‌کردند
و سگ‌ها به آن‌ها،
آن‌گاه که در غبار
ماهِ شب
قرصِ نانِ دور از دسترسی بود انگار.
در شهرِ غارت‌شده
سگ‌ها گرسنه اند
و آدم‌ها
برای نان فرمان می‌برند.
شعارها همیشه وارونه اند
در جنگی که با گلوله‌های مجانی آغاز می‌شود.
