منتظرِ روزهای بهتر

به افسانه پناه بردیم،

به آرزوهایی که زمینی نبودند.

*

بیگانه از خودها

خدا به نجواهای ما پاسخی نداد،

شیطان به نفرین‎‌های ما.

*

سکوت

آهی‌ست در دَمِ سردِ لحظه‌ها

و گفتن

شگفتنی‌ که از لبانِ تو آغاز می‌شود.

*

هر آغازی

روایتِ انجامی دارد.

می‌رویم،

گاه تنها

گاه کنارِهم،

تا دلهره‌های بی‌پایان

به لبخندی برسند.

■

عزیزالله ایما